أعضاء وضو بوده يا نه ، چنانچه احتمال بدهد كه در حال وضو ملتفت بوده است وضو صحيح است . احكام وضو ( مسأله 305 ) كسى كه در كارهاى وضو وشرائط آن مثل پاك بودن آب وغصبى نبودن آن خيلى شك مىكند ، چنانچه به حد وسوسه برسد ، بايد به شك خود اعتنا نكند . ( مسأله 306 ) اگر شك كند كه وضوى أو باطل شده يا نه ، بنا مىگذارد كه وضوى أو باقي است ، ولى اگر بعد از بول استبراء نكرده ووضو گرفته باشد وبعد از وضو رطوبتى از أو بيرون آيد كه نداند بول است يا چيز ديگر ، وضوى أو باطل است . ( مسأله 307 ) كسى كه شك دارد وضو گرفته يا نه بايد وضو بگيرد . ( مسأله 308 ) كسى كه مىداند وضو گرفته وحدثى هم از أو سر زده ، مثلا بول كرده ، اگر نداند كدام جلوتر بوده ، چنانچه پيش از نماز است بايد وضو بگيرد ، واگر در بين نماز است بايد نماز را بشكند ووضو بگيرد ، واگر بعد از نماز است ، نمازى كه خوانده صحيح است در صورتي كه احتمال التفات در حال شروع به نماز را بدهد ، وبراي نمازهاى بعد بايد وضو بگيرد . ( مسأله 309 ) اگر بعد از وضو يا در بين آن يقين كند كه بعضي جاها را نشسته يا مسح نكرده است ، چنانچه رطوبت جاهائى كه پيش از آنست به جهت طول مدت خشك شده ، بايد دوباره وضو بگيرد ، واگر خشك نشده يا به جهت گرمى هوا ومانند آن خشك شده ، بايد جائى را كه فراموش كرده وآنچه بعد از آنست بشويد يا مسح كند ، واگر در بين وضو در شستن يا مسح كردن جائى شك كند بايد به همين دستور عمل نمايد . ( مسأله 310 ) اگر بعد از نماز شك كند كه وضو گرفته يا نه در صورتي كه احتمال بدهد كه در حال شروع به نماز ملتفت حالش بوده است نمازش صحيح است ، ولى بايد براي نمازهاى بعد وضو بگيرد . ( مسأله 311 ) اگر در بين نماز شك كند كه وضو گرفته يا نه ، نماز أو باطل است ، وبايد وضو بگيرد ونماز را بخواند .